ÇALIŞAN ANNE OLMAK…

Çocuk doğduktan sonra kendisini annesinin bir parçası olarak görür. Onun için sadece annesi ve kendisi vardır. Annem, ben ve başkaları kavramı çok sonra oluşur. Yani özellikle bir yaşına kadar olan zamanda annenin ilgisi, şefkati çocuğun kişilik gelişmesi açısından çok önemlidir. Bu durum çocuğun dört yaşına kadar olan zaman dilimini kapsar. Bu dönemde anneyle duygusal alış verişin olması çocuğun kendisini güvende hissetme ihtiyacını karşılamanın en doğru yoludur. Çocuk için annesinin yanından uzaklaşması güven ihtiyacının kaybolmasına, kendisini tehdit altında hissetmesine, korkmasına ve bünyesinin stres hormonu salgılamasına sebep olur. Gerçekte çocuğun annesi ile kurmuş olduğu güven duygusu çok önemlidir. Ancak burada asıl önemli olan çocukla birebir ilişkidir. Anneyle birebir ilişki kurması en ideali olmasına rağmen çocuk annesi dışında da biriyle de bağ kurabilir. Çocuk zamanla ikinci bir kişiyi annesinin yerine koyar ve o kişiye karşı güven duygusu oluşur. Bu noktada güvenilir bir bakıcı bulup onu değiştirmemenin çocuğun güven duygusunun gelişmesi açısından önemini vurgulamamız gerekir. Bakıcının sık değiştirilmesi çocuğu psikolojik olarak etkiler. Çocuk yuvasında kalan çocuklarda görülen hospitalizasyon (Hastayı tedavi için hastaneye yatırma manasında kullanılmaktadır.) hastalığı vardır. Kendilerine özenle bakılmasına rağmen gelişme geriliği görülmüştür. Bunun nedeni araştırıldığında ortaya çıkan sonuç, bakıcıların vardiyalı çalışması, sürekli farklı bakıcıların çocuklarla ilgilenmesi nedeni ile çocuğun duygu alış verişi yapabileceği teke tek ilişki kurabileceği birisinin olmamasından kaynaklıdır. Bu çocuklarda beyinlerinde büyüme hormonunun salgılanmadığı, bu yüzden büyümesinin yavaşladığı ve buna bağlı olarak vücut dirençlerinin düştüğü, sık sık hasta oldukları saptanmıştır. Eğer çocuğun bakıcısı sık değiştirilmez, ikili ilişki kurabileceği birisi olursa sorun yaşanmayacaktır. Bebeklikten itibaren altı yaşına kadar annenin yeri hep aynı olacaktır. Zamanla gerçeklik kavramı da gelişen çocuk annesinin kendisi ile olan diyaloğu anlaya bilecektir. Çocuğa yetişkin bir kişi gibi davranmalı onun anlayabileceği bir dille çalışmaya gitmesi gerektiğini, geri döneceğini, onu sevdiğini, onu kendisi için değerli olduğunu anlatmalıdır. Başlangıçta buna üzülecektir, fakat zamanla annesinin kendisini hala sevdiğini ve kendisine değer verdiğini gördükçe kabullenecektir. Çocuğunuzla iş süresi dışındaki zamanın daha kaliteli geçmesine dikkat edin. Birlikte oynayın, ona onu sevdiğinizi her fırsatta söyleyin. İse giderken mutlaka hoşça kal deyin, çünkü gizliden kaçmaya çalışmak çocuğun kendisinin kandırılmış, terk edilmiş hissetmesine neden olur. Anne çocuğunun ağlamaları karşısında sakin ve soğuk kanlı davranabilmeli aksi taktirde sinirli ve heyecanlı hareket etmek çocuğunda aynı davranışı göstermesine neden olur ve durum daha da zorlaşır. Zamanla annesinin evden bir süreliğine ayrılıp eve tekrar eve geldiğini anlayan çocuk için, annesinin evden gitmesi çok problem olmayacaktır.